Fall Weiss

Fall Weiss


Poprzedni rozdzial Strona glowna

Hitler nad mapa Polski
Hitler i gen.Runstedt nad mapa Polski
22 sierpnia Hitler wyglosil przemowienie podczas odprawy wyzszych dowodcow w ktorym stwierdzil ze musi dojsc do konfliktu z Polska. Sadzil, jak mowil, ze najpierw uderzy na zachod, zeby pozniej rozprawic sie ze wschodnim sasiadem, ale stalo sie jasne, ze w takiej sytuacji Polska uderzy na Niemcy od wschodu. Omowil tez sytuacje miedzynarodowa, ktora wydawala sie sprzyjac naglemu atakowi, gdyz Niemcy posiadaly przyjazn Wloch, neutralnosc Hiszpanii, Wielka Brytania i Francja mialy slabych przywodcow oraz liczne klopoty na Dalekim Wschodzie i na Morzu Srodziemnym. Wobec tych faktow zgodnie z "wola narodu" zdecydowal sie zaatakowac Polske. Machina Wehrmachtu ruszyla. Fall Weiss stal sie faktem.

Dnia 25 marca 1939 roku Hitler spotkal sie z gen.Brauchitschem i kazal przygotowac rozwiazanie sprawy polskiej, choc nie zamierza jej na razie ruszac. W zwiazku z tym szef Oberkommando der Wehrmacht general Wilhelm Keitel wydal dyrektywe do przygotowan sil zbrojnych do wojny w latach 1939-40. Podzielona na kilka czesci mowila m.in:
- Stosunek Niemiec do Polski polega na unikaniu napiec, chyba ze Polska bedzie dazyla do konfliktu, wowczas nalezy definitywnie sie z nia rozprawic.
- Nalezy izolowac Polske politycznie. Przy oslonie zachodnich granic wiekszoscia sil nalezy zadac polskiemu wojsku decydujace ciosy i jak najszybciej je rozbic, aby ograniczyc mozliwosci interwencji zachodnich panstw.
- Zadaniem wojsk ladowych jest zniszczenie polskiej armii. Na polnocy nalezy uzyskac polaczenie miedzy Prusami Wschodnimi i Pomorzem, a na poludniu wykorzystac terytorium Slowacji. Dzialania nalezy rozpoczac szybko, nie czekajac na calkowita mobilizacje.
- Marynarka wojenna ma wyeliminowac marynarke polska, podjac blokade Gdyni, przeciac polski handel morski, zabezpieczyc polaczenia z Prusami Wschodnimi oraz ze Szwecja i Finlandia. Nalezy takze obserwowac zachowanie floty sowieckiej.
- Lotnictwo mialo zniszczyc w mozliwie krotkim czasie lotnictwo polskie, zaklocic polska mobilizacje oraz koncentracje sil, bezposrednio wspierac czolowe oddzialy ladowe.
Do dyrektywy zostaly dodane specjalne zarzadzenia omawiajace szczegolowe sprawy jak lacznosc, sposob zarzadzania terenami okupywanymi, sposob zajecia Gdanska i inne.

Stworzono 2 grupy armii: "Polnoc" i "Poludnie", ktorych dowodztwo objeli gen. Fedor von Bock (szef sztabu gen.maj. Hans von Salmuth) oraz gen. Gerd von Rustedt (szef sztabu gen.por. Erich von Manstein). Prace sztabow tych grup trwaly ok. 3 tygodni. Dowodztwo grupy "Polnoc" stalo przed trudnym zadaniem polaczenia 4-tej armii znajdujacej sie na Pomorzu i 3-ciej armii z Prus Wschodnich. Polaczenie to mial zrealizowac XIX korpus pancerny pozniej slynnego gen.Guderiana. Ponadto nalezalo uchwycic przeprawy na Wisle, co mial zrealizowac niespodziewany atak na most w Tczewie (przy pomocy "cywilnego" pociagu). Pozniej polaczona grupa armii miala zalozyc cegi na armie polska od wschodu. Grupa "Poludnie" miala znacznie prostsze zadanie oraz wieksze sily do jego realizacji. Ostatecznie 15 czerwca gen.Brauchitsch zatwierdzil "Fall Weiss".

Cele i sposoby ich realizacji byly nastepujace:
Glownym celem bylo zniszczenie wojsk polskich. Nagle wtargniecie mialo zaklocic planowa mobilizacje. Sily polskie znajdujace sie na zachod od Wisly i Narwii mialy byc zniszczone przez koncentryczny atak ze Slaska oraz z Pomorza i Prus Wschodnich. Nalezalo przedziwdzialac probom przeszkodzenia tym dzialaniom przez Polakow z Galicji.
W sklad G.A."Poludnie" mialy wejsc 8,10,14 armie. Najwieksza armia (10-ta) grupy uderzyc miala ze Slaska na Warszawe.8-ma armia miala oslonic ten atak od polnocy, a 14-ta wyeliminowac sily polskie na Slasku, opanowac Krakow i dojsc do Dunajca.
G.A."Polnoc" miala uzyskac jak najszybsze polaczenie Pomorza i Prus Wschodnich. Nastepnie polaczone armie mialy wziac udzial w operacji zniszczenia wojsk polskich na zachodnim brzegu Wisly i od polnocy dojsc do Warszawy.
G.A."Poludnie" do realizacji zadania miala 4 dywizje pancerne, 4 dywizje lekkie, 2 dywizje zmotoryzowane, 3 dywizje gorskie, 21 dywizji piechoty, 2 zmotoryzowanych pulkow SS i dodatkowych jednostek.
W sklad G.A."Polnoc" wchodzily 2 dywizje pancerne (w tym improwizowana dywizja pancerna "Kempf", 2 dywizje zmotoryzowane, 1 brygada kawalerii, 14 dywizji piechoty, 10 wiekszych jednostek wojsk fortecznych i 7 pulkow strazy granicznej.

Stukasy
Bombowce nurkujace Ju-87 Stuka nad Polska.
1 wrzesnia III Rzesza posiadala 302 eskadry lotnicze z czego 40 w wojskach ladowych i 16 w marynarce wojennej. Wchodzily one w sklad 4 flot powietrznych, zgrupowania "Prusy", a czesc byla w odwodzie. Przeciwko Polsce planowano uzyc 2 flot i zgrupowania z Prus, 7-mej dywizji lotniczej z odwodu i kilku innych jednostek. Bylo to 2795 samolotow z czego 1 wrzesnia 2565 bylo w gotowosci. W sklad tych sil lotniczych wchodzily bombowce: 835(w ogole)/775(w gotowosci), bombowce nurkujace: 315/303, mysliwce: 543/507, rozpoznawcze: 462/384, szturmowe: 39, transportowe: 545/506, lotnictwo morskie: 56/51.
Na zachodzie pozostalo 1332 samolotow (1186 w gotowosci) z czego 342/314 bombowcow, 31/29 nurkowcow, 674/568 mysliwcow, 193/152 rozpoznawczych, 119/113 lotnictwa morskiego.

Na morzu przeciwko Polsce mial byc skierowany szkolny pancernik "Schleswig-Holstein", 1 Flotylla Niszczycieli: 8 jednostek, 10 okretow podwodnych, 6 scigaczy, flotylla polawiaczy min, flotylla tralowcow, flotylla stawiaczy min, flotylla eskortowcow. Dodatkowo zmobilizowano statki rybackie tworzac z nich polawiacze i stawiacze min. Glowne sily Kriegsmarine mialy zostac uzyte przeciw mocarstwom zachodnim. W portach pozostaly 2 wielkie okrety liniowe "Scharnhorst" i "Gneisenau", pancernik "Admiral Scheer", ciezki krazownik "Admiral Hipper", szkolny pancernik "Schlesien", szkolny krazownik "Emden", 3 lekkie krazowniki, 11 niszczycieli, 16 torpedowcow, 14 scigaczy, 32 okrety podwodne i jednostki pomocnicze. 2 panceniki: "Admiral Graf Spee" i "Deutschland" oraz 15 okretow podwodnych odeslano na Atlantyk.

Ostatecznie przeciwko Polsce stanely dnia 1 wrzesnia 53 dywizje i 2 pulki SS. Dodatkowo III Rzesza mobilizowala inne wielkie jednostki, ktorych docelowo mialo byc 106. Bylo to 1 505 000 ludzi, 2600 czolgow, 1100-1300 samochodow pancernych, 52 000 karabinow maszynowych, 7200 dzial, 9 tys. granatnikow i mozdzierzy, 7450 dzial przeciwpancernych, 187 tysiecy pojazdow mechanicznych, oraz 363 tys koni. Byla to potezna machina, z ktora przyszlo sie mierzyc Wojsku Polskiemu dodatkowo w niekorzystnych warunkach terenowych, pogodowych i przy fatalnym ukladzie granic powodujacym automatyczne okrazenie Polakow. Przeciwko Polsce zgodnie z planem szly jednakze najlepsze jednostki. Do obrony granicy zachodniej pozostawiono slabe sily uznajac, ze mozliwosci ofensywne Zachodu sa niewielkie.
Ciekawostka jest na ile szacowali Niemcy sily polskie. Ogolnie przeceniali liczebnosc naszej armii. Wedlug ocen Abwehry Polska dysponowala w pierwszej fali mobilizacyjnej 30-33 dywizjami piechoty, 10-12 brygadami kawalerii, 1-2 brygadami zmotoryzowanymi, a w drugim rzucie 15 dywizjami rezerwowymi, az 15 dywizjami Obrony Narodowej oraz ok. 300 000 innych wojsk. Razem dawalo to 2 miliony ludzi wobec 1 346 000 jakie rzeczywiscie wystawiali Polacy i duza liczbe 60 dywizji, ktora operowal Hitler w ocenie potencjalu Polski. Swiadczylo to o tym, ze wywiad niemiecki nie przeniknal Wojska Polskiego w duzym stopniu, ale i tak nie mialo to wiekszego znaczenia.

Opracowane na podstawie:
Tadeusz Jurga "Obrona Polski 1939"
Marian Zgorniak "Europa w przededniu wojny"


Poprzedni rozdzial Strona glowna